Leven met een Persoonlijkheidsstoornis

Gepubliceerd op 31 januari 2024 om 13:35

Soms, wanneer de stilte van de nacht over me heen valt, voel ik het gewicht van mijn eigen gedachten. Ze zijn als ongrijpbare schaduwen die dansen in het maanlicht, nooit helemaal te vatten, nooit volledig te begrijpen. Het is in die momenten dat mijn persoonlijkheidsstoornis zich het sterkst manifesteert, als een innerlijke tweestrijd die mijn ziel in tweeën splijt.

Het is een strijd die dieper gaat dan woorden kunnen uitdrukken. Aan de ene kant is er een deel van mij dat verlangt naar stabiliteit, naar het bekende en het veilige. Dit deel van mij zoekt troost in routine, in het vermijden van risico's. Maar er is ook een ander deel, een onstuimiger deel, dat hunkert naar avontuur en spontaniteit, dat zich niet wil laten ketenen door de conventies van het alledaagse.

Deze innerlijke tweestrijd maakt contacten met anderen ingewikkeld. Communiceren voelt soms als navigeren door een mijnenveld, waarbij elke stap zorgvuldig overwogen moet worden. Wie ben ik in dit gesprek? Welk deel van mij neemt de overhand? De angst om verkeerd begrepen te worden, of erger nog, om mezelf te verliezen in het proces, is een constante metgezel.

Beslissingen nemen is eveneens een uitdaging. Vaak kies ik voor de weg van de minste weerstand, ook al weet ik diep vanbinnen dat het misschien niet de juiste weg is. Het is een veilige keuze, een manier om de storm in mijn hoofd tot bedaren te brengen. Maar tegelijkertijd is er dat knagende gevoel van wat had kunnen zijn, van gemiste kansen en onbenut potentieel.

En dan is er de verleiding van het plezierige, het onmiddellijke, dat vaak botst met wat werkelijk nodig is. Het is een verleiding die ik maar al te goed ken. Ik zwicht soms voor het moment, voor de vluchtige vreugde, wetende dat ik mezelf later zal berispen voor mijn gebrek aan discipline.

Het leven met een persoonlijkheidsstoornis is niet eenvoudig. Het is een constante strijd, een voortdurende zoektocht naar balans en begrip. Maar ondanks de uitdagingen, ondanks de momenten van twijfel en onzekerheid, blijf ik vooruitgaan. Want diep vanbinnen weet ik dat er kracht schuilt in deze strijd, een kracht die me vormt en me laat groeien, die me leert om zowel de schaduwen als het licht in mezelf te omarmen.

In deze reis van zelfontdekking leer ik elke dag. Ik leer om geduldig te zijn met mezelf, om mijn innerlijke stemmen te horen zonder me erdoor te laten overheersen. Ik leer om de complexiteit van mijn eigen wezen te accepteren en te waarderen, om de schoonheid te zien in de chaos van mijn gedachten. En hoewel de weg soms zwaar en eenzaam kan zijn, weet ik dat elk stapje vooruit, hoe klein ook, een overwinning is op zichzelf.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.