In mijn eigen gevangenis

Gepubliceerd op 12 februari 2024 om 09:36

**Een stem in mijn hoofd, een storm in mijn hart.**

 

Ik ben een man, of dat is wat ik tenminste denk. Soms voel ik me meer als een verzameling van emoties, een wirwar van gedachten die constant met elkaar botsen. Alsof ik gevangen zit in mijn eigen hoofd, in een cel waar niemand anders toegang toe heeft.

 

**Eenzaam en onbegrepen.**

 

Ik kijk naar de mensen om me heen en zie ogenschijnlijk gelukkige gezichten. Ze praten, lachen, delen hun levens met elkaar. Maar ik voel me zo ver van hen verwijderd. Alsof ik een onzichtbare muur om me heen heb die me van de rest van de wereld scheidt.

 

**Mijn eigen identiteit, een raadsel.**

 

Wie ben ik? Wat wil ik? Wat is mijn doel in dit leven? Vragen die me voortdurend kwellen, maar waar ik geen antwoord op kan vinden. Het is alsof ik een boek ben zonder kaft, een puzzel zonder de juiste stukjes.

 

**Verward en verloren.**

 

Ik verlang naar verbinding, naar warmte, naar iemand die me begrijpt. Maar ik ben te bang om mezelf open te stellen, te kwetsbaar te zijn. Want wat als ze me afwijzen? Wat als ze me zien zoals ik mezelf zie: gebroken, verward, verloren?

 

**Een stille schreeuw om hulp.**

 

Dit is mijn leven, een gevangenis van angst en eenzaamheid. Een stille schreeuw om hulp die niemand lijkt te horen. Is er iemand die me kan redden? Is er iemand die me kan helpen om mezelf te bevrijden uit deze innerlijke hel?

 

**Een zoektocht naar licht.**

 

Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar ik geef de hoop niet op. Ergens diep van binnen weet ik dat er een lichtpunt is, een weg naar buiten. En ik zal blijven zoeken, totdat ik die weg heb gevonden. Totdat ik mezelf kan bevrijden en eindelijk kan zijn wie ik werkelijk ben.

 

**Een man met een gebroken hart, maar met

een onverwoestbare ziel.**

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.