Er zit iets in mij dat zo graag gezien wil worden.
Niet oppervlakkig, niet alleen om wat ik doe maar echt. In wie ik ben.
Lange tijd heb ik dat gevoel nauwelijks gekend. Of misschien wel gevoeld, maar nooit echt vast kunnen houden. Alsof het er soms even was, en daarna weer verdween. En elke keer liet het iets achter een leegte die moeilijk uit te leggen is.
En nu voel ik het weer.
Er is iemand in mijn leven bij wie ik merk dat ik me gezien voel.
Niet omdat ik mijn best doe, niet omdat ik me anders voordoe, maar gewoon zoals ik ben. En dat raakt me dieper dan ik had verwacht.
Maar samen met dat gevoel komt ook iets anders.
Iets wat ik misschien nog beter ken.
Angst.
De angst om het weer kwijt te raken.
Alsof mijn hart zich opent en tegelijkertijd al voorbereid is op het moment dat het weer dicht moet. Alsof er een stem in mij zegt: geniet er maar niet te veel van, straks ben je het weer kwijt.
En daar zit ik dan, tussen twee werelden in.
Aan de ene kant de warmte van gezien worden.
Aan de andere kant de spanning van het mogelijke verlies.
Wat ik begin te beseffen, is dat deze angst niet alleen over het nu gaat.
Het raakt aan iets ouds. Aan momenten waarop ik me niet gezien voelde. Of niet genoeg. Of misschien zelfs helemaal niet.
En toch zit er ook iets hoopvols in.
Want het feit dat ik me nu zo gezien kan voelen, betekent dat er blijkbaar iets in mij is dat gezien kan worden. Iets echts. Iets dat de moeite waard is. Iets dat er altijd al was, ook toen ik het zelf niet kon voelen.
Misschien is dit wel waar mijn echte groei zit.
Niet in het krampachtig vasthouden aan die ander, maar in het voorzichtig leren dragen van dit gevoel in mezelf.
Zodat ik niet meer volledig afhankelijk ben van één persoon om me gezien te voelen.
Zodat ik mezelf niet verlies in de angst om de ander te verliezen.
Het is nog geen afgerond verhaal.
Ik zit er middenin.
Maar een ding voel ik wel steeds duidelijker:
ik wil mezelf niet meer kwijtraken, zelfs niet als iemand anders wegvalt.
Misschien is dat waar gezien worden uiteindelijk echt begint.
Niet alleen in de ogen van de ander
maar ook, heel voorzichtig, in die van mezelf.
Reactie plaatsen
Reacties