Vandaag was het zover. De dag waar ik bijna de hele week tegenop had gezien.

Soms merk ik dat ik mezelf van vroeger niet meer herken. Alsof ik terugkijk naar het leven van iemand anders. Een man die jarenlang in de overlevingsstand heeft geleefd, zichzelf voortdurend heeft aangepast en nauwelijks ruimte had om zichzelf te zijn.

Er is een tijd in mijn leven geweest waarin ik geen uitweg meer zag. De pijn, onzekerheid en negatieve gedachten over mezelf namen alles over. Ik heb toen niet alleen suïcidale gedachten gehad, maar ook meerdere suïcidepogingen gedaan. Dat is lang geleden, maar het blijft een onderdeel van mijn levensverhaal.

We zijn gewend om psychische pijn te zien als iets wat weg moet.

Wanneer iemand psychisch ziek wordt, zou de zorg een veilige plek moeten zijn. Een plek waar iemand wordt gezien, gehoord en geholpen om zijn leven weer op te bouwen. Maar voor veel mensen in de psychiatrie voelt de werkelijkheid anders. Zij belanden in een systeem van wachtlijsten, personeelstekorten, protocollen, doorverwijzingen en steeds kortere behandeltrajecten. En ondertussen wordt er van hen verwacht dat ze zichzelf staande houden.

How Do I Heal ?