Soms zit een trigger in iets ogenschijnlijk kleins.
Een impuls. Een moment. Een beslissing die nauwelijks betekenis lijkt te hebben.
Ik liep al een tijd rond met een baardje. Het hoorde bij mij, zonder dat ik er echt bij stil stond. Totdat er ineens een impuls kwam. Ik schoor alles eraf.
Waarom?
Geen idee. Misschien om mezelf anders te zien. Misschien omdat iets in mij verandering zocht.
Maar wat volgde, had ik niet zien aankomen.
Ik keek in de spiegel en herkende mezelf niet meer. Alsof ik iemand anders zag. En in dat gat van vervreemding kwam de criticus direct binnen. Hard. Genadeloos.
Wat ben je lelijk.
Wat een sukkel.
Waardeloos persoon.
Gedachten die niet nieuw zijn, maar die op zo’n moment ineens luid worden. Allesbepalend. Alsof één verandering aan de buitenkant het hele zelfbeeld onderuit kan halen.
Die dag bleef ik thuis. Depressief. Onzeker. Niet meer naar buiten durven. Bang voor blikken. Bang voor meningen. Bang om gezien te worden.
Het bijzondere — en tegelijk het verwarrende — is dat het een dag later alweer minder is. Alsof de storm langzaam wegtrekt en er weer ruimte komt om te ademen. Om te relativeren. Om te zien dat het gevoel tijdelijk was, maar de impact echt.
Dit is een kant van borderline waar weinig mensen bij stilstaan.
Hoe snel het zelfbeeld kan verschuiven.
Hoe een impuls kan uitgroeien tot een innerlijke aanval.
Hoe heftig iets kan voelen, terwijl het voor de buitenwereld klein lijkt.
En toch zit er ook iets hoopvols in dit verhaal.
Want het zakt weer af.
Het blijft niet voor altijd.
De stem die afbreekt is niet de enige stem.
Misschien gaat het niet over een baard.
Misschien gaat het over gezien worden. Over identiteit. Over veiligheid in jezelf.
En misschien is het moedig dat je blijft kijken. Zelfs wanneer de spiegel even pijn doet.
Reactie plaatsen
Reacties