Ik ben Mario. Een man van 48.
En eigenlijk ben ik pas sinds mijn 46ste echt begonnen met leven.
Daarvoor?
Daarvoor was het vooral overleven.
Ik was er goed in. Echt goed. Mezelf wegcijferen. Aanvoelen wat anderen nodig hadden. Zorgen. Geven. Sterk zijn. En ondertussen mijn eigen binnenwereld op slot zetten. De deur dicht, licht uit, sleutel weggooien. Want voelen was gevaarlijk. Stilstaan was geen optie.
Maar het verleden laat zich niet opsluiten.
Het klopt eerst zachtjes.
Dan harder.
En uiteindelijk begint het te schreeuwen.
Tot het moment dat het zei: “Nu is het genoeg.”
Dat was geen zachte landing. Dat was confronterend. Pijnlijk. Rauwe eerlijkheid.
Want als je stopt met overleven, kom je jezelf tegen. En geloof me, dat is niet altijd gezellig.
Ik leer mezelf kennen op een leeftijd waarop veel mensen denken dat ze zichzelf al lang kennen. Ik ontdek stukken die ik jarenlang heb onderdrukt. Verdriet dat nooit echt gevoeld is. Angst die zich vermomde als controle. Een kritische stem die mij probeert klein te houden.
En ja, dat is zwaar.
Soms voelt het alsof ik moet vechten tegen mijn eigen gedachten. Alsof ik moet waken dat ik niet word meegezogen in die oude duisternis. Borderline is geen romantisch verhaal. Het is intens. Het vergroot emoties uit. Het maakt hechting ingewikkeld. Het kan je laten twijfelen aan je eigen waarde.
Maar hier is wat ik ook leer:
Ik ben niet mijn diagnose.
Ik ben niet mijn verleden.
Ik ben niet mijn donkerste gedachten.
Ik ben een man die eindelijk durft te kijken.
En dat vraagt moed.
Er zijn dagen dat het licht ver weg lijkt.
Maar ik weet inmiddels: het ís er.
Soms zie je het niet, maar het is er altijd.
En misschien is dat wel de grootste overwinning tot nu toe —
dat ik, ondanks alles, blijf lopen.
Niet meer om te overleven.
Maar om mezelf te vinden.
Reactie plaatsen
Reacties