Soms vraag ik me af waarom herstellen zoveel energie kost. Waarom ik me het ene moment goed voel en het andere moment weer helemaal terugval in mijn oude gedachten en gevoelens.
Sinds ik begonnen ben met mijn MBT-groepstherapie bij Altrecht, merk ik hoeveel er eigenlijk nog in mij leeft. Dingen waarvan ik dacht dat ik ze allang een plekje had gegeven, komen weer naar boven.
Vooral tijdens de schrijfgroep gebeurt er veel met mij. Er worden onderwerpen besproken die mij raken. Soms wil ik het liefst wegkijken, mezelf afsluiten of gewoon de ruimte verlaten. Maar toch blijf ik zitten.
En geloof me, dat kost mij behoorlijk wat energie.
Laatst heb ik in de groep iets uitgesproken wat ik ontzettend moeilijk vond. Ik vertelde dat ik moeite heb met mannen die gezag uitstralen. Niet omdat deze mannen mij iets hebben aangedaan, maar omdat ze onbewust iets bij mij oproepen uit mijn verleden.
Als kind heb ik geleerd dat een jongen sterk moet zijn. Niet huilen, niet zeuren en vooral niet aanstellen. Wanneer ik mijn verdriet liet zien, werd dat niet altijd met liefde opgevangen. Soms volgden er strraf of werd ik opgesloten in een kast.
Zo leerde ik al vroeg om mijn gevoelens te verbergen.
Ik bouwde een muur om mezelf heen en zette een masker op. Een masker van zelfverzekerdheid. Aan de buitenkant probeerde ik de sterke man te zijn, terwijl daarachter nog altijd een kwetsbaar jongetje zat dat vooral behoefte had aan veiligheid en liefde.
En dat jongetje draag ik vandaag de dag nog steeds met me mee.
Het bijzondere is dat ik nu in een groep zit waar mensen juist ruimte geven aan kwetsbaarheid. Ze luisteren, reageren begripvol en geven mij het gevoel dat ik er mag zijn.
Maar mijn hoofd denkt daar vaak anders over.
Wanneer ik iets persoonlijks vertel, begint vrijwel meteen die kritische stem.
Wat zullen ze nu van mij denken? Vinden ze mij zwak? Zullen ze mij zielig vinden? Ben ik eigenlijk wel een echte man?
Terwijl de werkelijkheid vaak heel anders is.
Mensen luisteren aandachtig. Ze reageren vriendelijk en geven me complimenten omdat ik me durf open te stellen.
Maar zelfs dan vind ik het moeilijk om hun woorden werkelijk binnen te laten komen.
Want ergens diep vanbinnen zit nog altijd de overtuiging dat ik niet goed genoeg ben.
Die overtuiging merk ik niet alleen tijdens de therapie, maar ook in het dagelijks leven.
Wanneer ik alleen thuis ben, kan ik me behoorlijk eenzaam voelen. Dan komen de negatieve gedachten weer naar boven. Wanneer iemand niet op mij reageert of wanneer een bericht op sociale media weinig aandacht krijgt, kan ik dat zomaar op mezelf betrekken.
Zie je wel, ik ben niet interessant. Mensen vinden mij niet leuk. Ik ben niet goed genoeg.
En het gekke is dat ik me op andere momenten juist heel goed kan voelen. Bijvoorbeeld wanneer ik bij Enik recovery college ben, fijne gesprekken heb of in mijn therapiegroep aandacht en waardering krijg.
Het lijkt soms alsof mijn eigenwaarde afhankelijk is geworden van hoe anderen naar mij kijken.
En dat besef doet pijn.
Want waarom kan ik anderen zoveel liefde, begrip en aandacht geven, terwijl ik zo ontzettend kritisch ben op mezelf?
Waarom kan ik de kwetsbaarheid van een ander bewonderen, maar veroordeel ik mezelf wanneer ik diezelfde kwetsbaarheid laat zien?
Dat is misschien wel een van de grootste worstelingen waar ik momenteel mee bezig ben.
Ik ben langzaam aan het ontdekken hoeveel invloed mijn verleden nog heeft op hoe ik naar mezelf en anderen kijk.
Ik scan mensen voortdurend. Let op gezichtsuitdrukkingen, reacties en lichaamstaal. Alsof ik steeds moet controleren of ik veilig ben en of anderen mij wel accepteren.
En dat is vermoeiend. Ontzettend vermoeiend.
Soms kom ik na een therapiedag thuis en voel ik me helemaal leeg. Mijn lichaam doet pijn, mijn hoofd blijft maar doorgaan en ik vraag me af waar ik eigenlijk allemaal mee bezig ben.
Want herstellen klinkt zo mooi.
Maar herstellen betekent soms ook dat je opnieuw geconfronteerd wordt met pijn die je jarenlang hebt proberen weg te stoppen.
Het betekent dat je een masker moet durven afzetten dat je ooit nodig had om te overleven.
En misschien is dat nog wel het moeilijkste.
Want wie ben ik eigenlijk zonder dat masker?
Ben ik dan nog die sterke man die ik altijd dacht te moeten zijn? Of ben ik dan dat kwetsbare jongetje dat ik zo lang heb afgewezen?
Steeds vaker begin ik te beseffen dat ik helemaal niet tussen die twee hoef te kiezen.
Dat kleine jongetje is namelijk ook een deel van mij.
Een kind dat dingen heeft meegemaakt die geen enkel kind zou moeten meemaken. Een kind dat niet zwak was omdat hij huilde, maar dat verdriet had en behoefte had aan troost.
En toch heb ik hem jarenlang de schuld gegeven van wat hem is aangedaan.
Misschien omdat ik nooit geleerd heb om op een liefdevolle manier naar hem te kijken.
Nu probeer ik dat langzaam te veranderen.
Niet door mezelf iedere dag te vertellen dat alles goed gaat. Want dat is simpelweg niet zo.
Er zijn dagen waarop ik me sterk voel en trots ben op de stappen die ik zet. Maar er zijn ook dagen waarop ik het allemaal even niet meer weet.
Zoals nu.
Na alles wat er tijdens de therapie is besproken, voel ik me niet goed. Ik ben moe, verdrietig en merk hoeveel er vanbinnen speelt.
En toch probeer ik mezelf daar niet opnieuw voor te veroordelen.
Misschien hoef ik vandaag helemaal niets op te lossen.
Misschien hoef ik niet altijd vooruit te gaan, sterk te zijn of te bewijzen dat ik goed bezig ben.
Misschien mag ik ook gewoon even die man zijn die het moeilijk heeft.
Want ik begin steeds meer te begrijpen dat een sterke man niet iemand is die nooit huilt of bang is.
Misschien is een sterke man juist iemand die eindelijk durft te voelen wat dat kleine jongetje vroeger niet mocht voelen.
En misschien begint echte zelfliefde wel op het moment dat ik stop met vechten tegen mezelf.
Niet alleen tegen de man die ik vandaag ben, maar ook tegen het kind dat ik ooit was.
Want uiteindelijk verlangen we allebei naar hetzelfde.
Niet naar bewondering, complimenten of bevestiging van anderen.
Maar naar het gevoel dat we goed genoeg zijn.
Precies zoals we zijn.
Reactie plaatsen
Reacties