Het Levensverhaal van Mario

Gepubliceerd op 27 oktober 2023 om 09:45

 

Hoofdstuk 1: Een Onrustig Begin

 

Op het moment dat ik deze woorden op papier zet, ben ik 46 jaar oud. Ik kijk terug op een leven dat gevormd is door een reeks gebeurtenissen en ervaringen, en het begon allemaal in het schilderachtige Aalsmeer, waar ik het levenslicht zag. Niet lang daarna verhuisden we naar Mijdrecht, waar ik samen met mijn twee oudere zussen opgroeide.
 
Helaas was het geen zorgeloze jeugd. Mijn vader, een man die het leven op zijn eigen manier benaderde, zorgde ervoor dat onze dagen niet zonder conflicten verliepen. Ruzies waren aan de orde van de dag, en we moesten vaak op onze hoede zijn om geen olie op het vuur te gooien.
 
De situatie escaleerde en leidde tot het onvermijdelijke. Toen ik nog maar vier jaar oud was, besloot mijn moeder bij mijn vader weg te gaan. Een moedige stap die ze voor haar maar ook zeker voor ons heeft moeten maken. Het was een verwarrende tijd voor ons allemaal, vooral voor mij als jong kind dat nog niet goed begreep wat er precies gebeurde. Plotseling was ons gezin uit elkaar gevallen, en het leven nam een andere wending.
 
Na de scheiding probeerde mijn vader contact te houden met mijn zussen en mij. Maar zijn gedrag was verre van stabiel. Hij wachtte ons op bij school, en soms probeerde hij ons ongevraagd mee te nemen. Het zorgde voor een gevoel van onveiligheid en onrust, wat onze emotionele last alleen maar vergrootte.
 
De autoriteiten grepen uiteindelijk in toen het gedrag van mijn vader te ver ging. De politie legde hem een gebiedsverbod op, waardoor hij niet meer in de buurt van ons mocht komen. Hoewel het een opluchting was om niet langer bang te hoeven zijn voor onverwachte confrontaties, liet het ook een bittere smaak achter. Ik wist dat dit niet de ideale situatie was die ik voor mijn familie had gewenst.
 
Het leven ging door, en mijn moeder nam de rol van alleenstaande ouder op zich. Ze was een sterke en liefdevolle vrouw die ondanks alle uitdagingen haar best deed om ons een stabiele en veilige omgeving te bieden. We probeerden als gezin een nieuw ritme te vinden, een ritme waarin we konden groeien en bloeien, ondanks de moeilijkheden die we hadden meegemaakt.
 
Met de jaren leerde ik omgaan met de emotionele gevolgen van mijn vaders gedrag en de scheiding. Ik ben dankbaar voor de sterke band met mijn zussen en moeder, want zij waren mijn rotsen in de branding tijdens deze woelige periode.
We gingen wonen bij mijn opa en oma. Mijn oma herinner ik me nog als een strenge vrouw en mijn opa als een liefdevolle man. Ik had ook goed contact met mijn oom, tante en nichtjes. Mijn oom vond ik geweldig. Hij had een boot waar ik een keer op mocht varen en een nieuwe auto waar ik dol op was. Bij mijn tante thuis speelde ik vaak met mijn jongste nichtje. We speelden vaak met Playmobil. Stiekem vond ik haar wel heel erg leuk totdat ze interesse kreeg in andere jongens. Dit deed me toch wel een beetje pijn. Het gevoel dat ze minder tijd met mij zou doorbrengen.
 
Terugkijkend op mijn vroege jaren, besef ik dat dit slechts het begin was van mijn levensverhaal. Het was een onrustig begin, maar het heeft me gevormd tot wie ik vandaag ben. In de komende hoofdstukken zal ik mijn leven verder ontvouwen, met alle ups en downs die erbij horen.
 
 

Hoofdstuk 2: De Basisschooljaren

 

Terwijl de tijd op de basisschool voortschreed, ontvouwde zich een kleurrijke wereld van nieuwe ervaringen en ontdekkingen. Ik was gezegend met vriendjes, zowel op school als daarbuiten, en het was een tijd van onschuld en vreugde. Toch bleef ik een onzeker jongetje, iemand die liever in de schaduw stond dan in het felle licht van aandacht.
 
Ik herinner me nog goed dat ik het liefst op de achtergrond bleef, liever een toeschouwer dan een deelnemer. De gedachte om in het middelpunt van de belangstelling te staan, was voor mij beangstigend. Als ik het gevoel had dat alle ogen op mij gericht waren, overviel me een verlammende verlegenheid, waardoor ik snel begon te blozen. Het leek alsof mijn wangen vlam vatten, ongeacht de situatie.
 
De oorsprong van mijn verlegenheid was complex en voerde terug naar de vroege jaren van mijn kindertijd. Er was diepgewortelde angst voor mannen, vooral voor mijn vader. Het was alsof mijn verlegenheid en nervositeit zich concentreerden rondom de aanwezigheid van volwassen mannen.
 
In mijn jonge geest had ik het idee opgebouwd dat mannen, en dan met name mijn vader, streng en oordelend waren. Ik was bang om fouten te maken en af te gaan als een gieter voor de klas. Deze angst had zich geleidelijk aan opgebouwd, misschien door een combinatie van ervaringen en vooroordelen die ik onbewust had geabsorbeerd.
Om deze angsten te vermijden, probeerde ik zoveel mogelijk op de achtergrond te blijven. Ik werd een expert in het vermijden van situaties die mijn verlegenheid zouden uitlokken. Het was een paradoxale situatie omdat ik diep van binnen verlangde naar vriendschap, connectie en erkenning, maar tegelijkertijd terugschrok voor de aandacht die dat met zich meebracht.
 
Ondanks mijn terughoudendheid hadden sommige van mijn medeleerlingen en vrienden een onmiskenbare invloed op me. Ze waren levendig, sociaal en schijnbaar onbevreesd. Ik bewonderde hen in stilte en wou dat ik diezelfde moed kon opbrengen. Dit verlangen groeide met de jaren, en ik begon me af te vragen of er een manier was om uit mijn schulp te kruipen en mijn onzekerheden te overwinnen.
 
 

Hoofdstuk 3: Een Nieuw Gezin, Een Nieuwe Strijd

 

Op zevenjarige leeftijd begon de wereld opnieuw te kantelen, naar een horizon waar hoop en angst parallel liepen. Mijn moeder, een zee van kracht en liefde, bracht een nieuwe man in ons leven, die aanvankelijk zonneschijn en beloftes van stabiliteit bracht. Maar hoe snel kan het weer veranderen; hoe snel kunnen wolken samenspannen en de zon verduisteren.
Een nieuwe echtgenoot, een nieuwe stiefvader, een nieuw broertje - een gloednieuw gezin gevormd in de nasleep van oude pijn. Aanvankelijk was er vreugde, en het gelach echode door onze muren, vullend de holtes van onze wonden. Maar het duurde niet lang voor de echo's verstomden, en de muren begonnen te kreunen onder het gewicht van nieuwe zorgen en nieuwe pijnen.
 
Toen de storm in onze nieuwe vader opstak, was het als een orkaan die zonder waarschuwing ons veilige huis binnenstormde. Zijn woorden waren scherp als windvlagen en zijn woede was als de verwoestende stroming die alles op zijn pad meetrok. Mijn moeder, die oceaan van een vrouw, werd geteisterd door zijn emotionele wreedheid, en wij, haar kinderen, werden onwillige getuigen van haar lijden.
 
Opgroeien in zo'n omgeving voelde als het navigeren door een mijnenveld. Een verkeerd woord, een verkeerde blik, en een explosie van woede kon ons allen overspoelen. De angst om op de verkeerde plek op het verkeerde moment te zijn, werd een constante metgezel. En de onmacht, oh, die onmacht om onze geliefde moeder te helpen, was de zwaarste last om te dragen.
 
Maar onder de sluier van dat trauma schuilde een veerkracht die niet gebroken kon worden. Na drie jaren van tumult nam mijn moeder een beslissing, doordrenkt van kracht en helderheid, om weer uit de storm te stappen, ons meenemend naar veiligere oevers. De scheiding was als het einde van een verschrikkelijke storm, de lucht nog grijs maar niet langer huilend met wind en regen.
 
En terwijl we probeerden onze levens stukken op te rapen en opnieuw te beginnen, stapte ik een ander belangrijk hoofdstuk binnen: de middelbare school. De school Thamen in Uithoorn werd het nieuwe decor voor mijn dagelijkse leven, een wereld waar ik hoopte te kunnen ontsnappen aan de spoken van mijn verleden. Maar spoken, ze hebben een manier om je te volgen, zelfs naar plaatsen waar je hoopt op een nieuw begin.
 
De kwelling van pesten en isolatie op de middelbare school voegden een nieuwe laag van strijd toe aan mijn reeds gecompliceerde adolescentie. Opnieuw voelde ik de scherpe randen van afwijzing en eenzaamheid, terwijl ik probeerde mezelf staande te houden in een wereld die zo vaak vijandig leek.
 
 

Hoofdstuk 4: De Onzichtbare Tranen

 

In de donkere corridors van mijn middelbare schoolervaring werd ik een schim, te midden van spot en treiterijen door mijn leeftijdsgenoten. Gedurende vier weerbarstige jaren was ik het doelwit van een onophoudelijke stroom van pesterijen, vernederingen en dreigementen door zowel klasgenootjes als andere scholieren. Mijn uiterlijk werd belachelijk gemaakt, mijn persoon buitengesloten, en keer op keer stootte men mij af, de geïsoleerde buitenstaander.
 
De sporthal, die een veld van spel en vreugde zou moeten zijn, werd het toneel van publieke vernedering. Bij teamselecties tijdens gymlessen werd ik onveranderlijk als laatste gekozen, een symbolische herinnering aan mijn ongewenste status.
 
De situatie verslechterde tot een punt waarop de drempel van de schoolpoort een onoverkomelijke barrière werd. Mijn dagen bracht ik door, verscholen in de relatieve veiligheid van een verderop gelegen winkelcentrum, mijn angst en schaamte als enige gezelschap.
 
Een masker van valse vrolijkheid verborg mijn strijd voor de buitenwereld. Mijn familie, onwetend van de hel waardoor ik ging, bleef onaangeroerd door mijn verborgen pijn. Ik deelde mijn lijden niet met mijn moeder, mijn stilzwijgen ingegeven door een verlangen om haar te beschermen tegen nog meer verdriet, gezien de beproevingen die zij al had doorstaan.
 
Zelfs buiten de schoolmuren vond ik geen respijt. Mijn leeftijdsgenoten, gewapend met schampere woorden en honende blikken, zorgden ervoor dat ik nooit aan hun oordeel kon ontsnappen: ik was 'lelijk', en daarmee onwaardig.
Deze periode van mijn leven was een donkere tijd, waarin de tranen die ik huilde onzichtbaar waren voor de wereld om me heen. Mijn gevoelens van eenzaamheid en wanhoop leken eindeloos, en het leek alsof er geen lichtpuntje aan de horizon was.
 
 

Hoofdstuk 5: Een Pijnlijke Ontdekking

 

Op een dag werd een nachtelijke stilte bruut verstoord door een scherpe, doordringende pijn die mijn lichaam doorboorde en me ruw uit de slaap rukte. Ik greep mijn zij vast, terwijl een schreeuw zich een weg baande door de duisternis van mijn kamer. De ondraaglijke pijn was als een grimmige demon die mijn binnenste martelde, en ik kon enkel hulpeloos blijven schreeuwen. Mijn moeder, wakker geschud door mijn verschrikkelijke kreten, snelde naar mijn kamer, haar gezicht vertrokken van angst en bezorgdheid.
 
De dokter, met spoed ter plaatse gekomen, probeerde te midden van mijn uitbarstingen van pijn mijn lichaam te onderzoeken. Zonder veel tijd te verspillen, diende hij mij een pijnstiller toe via een spuit, hopend mijn lijden tijdelijk te kunnen verlichten. Hoewel mijn kreten veranderden in zachtere, trillende ademhalingen terwijl de pijn wegebde, was de rust die over mij kwam slechts een bedrieglijke pauze in het tumult.
 
Zodra de ochtend zijn licht door mijn vensters wierp, kwam de pijn terug, even intens en meedogenloos als voorheen. Een vlaag van wanhoop greep me bij de keel terwijl ik naar het ziekenhuis werd gebracht, mijn lichaam schokkend van de onophoudelijke, kwellende pijn.
Wat volgde was een angstaanjagende spiraal van medische interventies en onheilspellende ontdekkingen. Aanvankelijk werd gedacht aan een acuut geval van blindedarmontsteking, en met urgentie werd ik onder het mes gebracht in de hoop mijn pijn te doen verdwijnen en een dreigende medische noodsituatie te vermijden. Mijn verlangen naar genezing kleurde mijn dromen in de nachten na de operatie. Echter, de werkelijkheid waarmee ik werd geconfronteerd toen ik ontwaakte, was veel duisterder.
 
Mijn pijn, in plaats van verlicht, escaleerde tot een bijna ondraaglijke hoogte. De terugkeer naar het ziekenhuis was een wazige aaneenschakeling van gangen, felle lichten en medeleven in de ogen van vreemden. En toen kwam de gruwelijke waarheid aan het licht.
De echte oorzaak van mijn lijden was een verdraaide teelbal, een toestand die mijn leven aan een zijden draadje had gehangen. De daaropvolgende interventies waren desastreus; ik verloor een teelbal, en de pogingen om de andere te redden, mislukten.
 
Terwijl ik lag op het kille ziekenhuisbed, werden de woorden van de chirurg over mijn onvruchtbaarheid en de noodzaak van levenslange testosteronbehandelingen een donkere wolk die mijn toekomstdromen verduisterde. Elke zin was een dreun die mijn hoop op een gezin, op vaderschap, verbrijzelde.
 
In de schaduw van dit nieuws voelde ik me gekraakt, alsof het universum me had afgesneden van een fundamenteel pad dat voor velen zo vanzelfsprekend was. Het pesten dat mijn jeugd had geteisterd, de lichamelijke uitdagingen die mijn zelfbeeld hadden aangetast en nu deze rampspoed - alles woog zo zwaar dat het onmogelijk leek om ooit weer op te staan.
 
Woede, verdriet en ongeloof golfden door mij heen terwijl ik probeerde te begrijpen hoe iets wat begon als een missdiagnose zo tragisch kon eindigen.
 
Hoewel de toekomst onzeker was, begreep ik dat dit een nieuw gevecht was dat ik moest aangaan. Niet alleen tegen de fysieke en medische uitdagingen maar ook tegen de emotionele en mentale stormen die zeker zouden volgen. Wat de toekomst ook in petto had, ik wist dat de weg naar heling en acceptatie van deze nieuwe realiteit een strijd zou zijn die ik moest voeren.
 
 

Hoofdstuk 6: Een Zoektocht naar Veiligheid en Zekerheid

 
De littekens uit mijn jeugd, gevormd door pesterijen op school en de ingrijpende gevolgen van de operaties, hadden diepe wonden geslagen in mijn zelfvertrouwen en geestelijke welzijn. Ik voelde me steeds onzekerder en verloor nog meer het vertrouwen in mezelf en anderen. Elke ochtend bracht een nieuwe golf van angst bij de gedachte aan school, en ik vermeed praten over mijn innerlijke gevechten met mijn moeder.
 
Ik droeg een gevoel van schaamte met me mee, omdat ik als de oudste man in huis met twee zussen en een jonger broertje me zwak en kwetsbaar voelde. Ik verborg mijn emoties en deed alsof alles in orde was, terwijl ik innerlijk worstelde met eenzaamheid en onzekerheid.
 
Ondanks de donkere wolken die mijn pad overschaduwden, zette ik door en probeerde ik mijn weg te vinden. Maar de emotionele last had zijn tol geëist, en mijn schoolprestaties leden eronder. Het was een harde klap om te falen voor mijn eindexamen, maar ik begreep dat ik geen andere keuze had dan door te gaan.
 
In de nasleep van mijn schooljaren vond ik mezelf vaak op houseparty's, waar ik mijn toevlucht zocht in drugs en alcohol. XTC-pillen werden mijn ontsnapping uit de realiteit, een kortstondige roes die me een moment van euforie schonk te midden van de chaos van mijn gedachten.
 
Wanneer ik onder invloed was, voelde ik me fantastisch. De drugs gaven me een tijdelijke ontsnapping aan de lasten die ik met me meedroeg, en ik kon al mijn zorgen en onzekerheden vergeten. Het was een korte onderbreking van de emotionele pijn die me anders elke dag achtervolgde.
 
Echter, het geluk was altijd van korte duur. Naarmate de drugs begonnen uit te werken, stortte ik telkens weer in een diepe put van ellende. De realiteit kwam als een mokerslag terug, en ik werd geconfronteerd met dezelfde donkere realiteit die me oorspronkelijk had gedreven naar de drugs.
 
Tijdens deze periode van feesten, alcohol en drugs, vond ik ook werk via een uitzendbureau, samen met een vriend die ik kende van de feestjes. Het werk verliep echter niet soepel, omdat we vaak onder invloed waren en worstelden met vermoeidheid door gebrek aan slaap. De combinatie van een ongezonde levensstijl en werk zorgde voor spanning in onze vriendschap.
 
Na verloop van tijd begonnen we uit elkaar te groeien en besloten we elk ons eigen pad te volgen. Het was een moeilijk proces om te erkennen dat we niet langer de steun en verbondenheid hadden die we eens deelden, maar soms is het noodzakelijk om afstand te nemen van bepaalde mensen om onszelf de ruimte te geven om te groeien.
 
Terwijl ik mijn leven opnieuw evalueerde, besefte ik dat ik niet kon doorgaan met het gebruik van drugs. De nasleep ervan, zowel fysiek als emotioneel, overtuigde me dat deze gewoonte mijn leven alleen maar vernietigde. Het was tijd om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen welzijn en mijn gezondheid voorop te stellen.
 
Ik besloot om te stoppen met drugs en alcohol en me te concentreren op een gezondere manier van leven. Ik vond werk, eerst bij verschillende kleine bedrijven en uiteindelijk bij een schoonmaakbedrijf.
 
Tijdens mijn werk bij het schoonmaakbedrijf kwam ik een onverwachte gebeurtenis tegen. Ik was belast met het onderhoud en schoonmaken van kantoren, woonflats en zelfs een deel van een winkelcentrum in Zeist.
 
Op een dag, terwijl ik bezig was met het verwijderen van kerstverlichting van de gevels, hoorde ik plotseling een harde, doffe klap. Een angstaanjagend geluid dat me deed huiveren. Ik keek om de hoek en daar lag een jong meisje, dubbelgevouwen maar vredig op de grond. Het was hartverscheurend duidelijk dat ze was overleden. Ze had zichzelf van de dertiende verdieping van een flatgebouw geworpen.
 
Ik stond daar, verdoofd door wat ik zag, overweldigd door een gevoel dat ik nauwelijks kon omschrijven. Het was een mix van verdriet, shock en onbegrip. Het leven had me keer op keer getest, maar deze gebeurtenis bracht een nieuwe dimensie van pijn en verlies.
 
 

Hoofdstuk 7: Woelige Tijden

 
De jaren bij mijn werk in een magazijn waren als een rustige rivier vergeleken met de roerige zee die volgde. Mijn leven nam een onverwachte wending toen een kans zich aandiende om mijn kinderdroom te verwezenlijken: een leven op de weg als vrachtwagenchauffeur. Deze kans, aangeboden door een vriend van mijn zus, wekte enthousiasme maar bracht ook twijfels met zich mee. Mijn huidige baan was veilig en voorspelbaar, terwijl deze nieuwe kans mij in een onbekende wereld zou werpen waar ik zou moeten leren en groeien. Ondanks de angst voor het onbekende, won mijn verlangen om mijn droom na te jagen, en ik besloot de sprong te wagen.
 
Mijn begin in dit nieuwe avontuur was nederig en niet zonder uitdagingen. Ik begon met het rondbrengen van reisfolders in een bestelbus, waarbij ik niet gespaard bleef van fouten en obstakels. De druk op het werk was hoog, en ik voelde de last van de verantwoordelijkheden zwaar op mijn schouders drukken.
 
In diezelfde periode speelde er ook een complexe situatie in mijn persoonlijke leven. Ik raakte verwikkeld in een online relatie met een vrouw die ik via een chatprogramma had ontmoet. Deze relatie leek aanvankelijk veelbelovend, maar al snel werden de eerste tekenen van problemen zichtbaar. Haar bekentenissen van ontrouw en bedrog onthulden de ware aard van de relatie: ze koesterde geen oprechte gevoelens voor mij maar zocht vooral haar eigen plezier.
 
Ondanks het feit dat mijn hart gebroken was, kon ik deze relatie niet loslaten. Ik werd verscheurd tussen mijn diepe verlangen naar liefde en de harde realiteit van haar bedrog.
 
De combinatie van mijn uitdagende werk en deze tumultueuze persoonlijke situatie zorgde voor een turbulente periode in mijn leven, zowel emotioneel als fysiek. Mijn prestaties als chauffeur werden beïnvloed door de emotionele last die ik met me meedroeg. In een moment van wanhoop besloot ik mijn reisfolders te verbergen op mijn zolder, een symbolische daad van verzet om weer grip te krijgen op mijn eigen leven.
 
De komende jaren zouden gekenmerkt worden door deze periode van onrust, met allerlei wendingen en moeilijke keuzes die mijn levenspad zouden blijven beïnvloeden.
 
 

Hoofdstuk 8: Een Tocht door de Duisternis

 

In dit hoofdstuk van mijn verhaal betreden we een donkere tunnel, waarin mijn leven een reeks van schaduwrijke momenten leek te zijn, iedere volgende duisterder dan de voorgaande. Het leven werd ondraaglijk, mijn gedachten werden bezeten door zelfverachting en wanhoop, en ik voelde dat ik niet langer een plek had op deze aarde. Een slopende gedachte die elke seconde van mijn bestaan kleurde.
Het leek alsof er geen uitweg was. Pogingen om de pijn te verzachten met middelen en gevaarlijke stoffen voelden als noodgrepen in een poging om de demonen in mijn geest te ontvluchten. Echter, mijn pogingen waren vruchteloos, de greep van de duisternis verstevigde zich slechts.
Toen, op een moment van immense kwetsbaarheid, deelde ik mijn wanhoop met mijn oudste zus. Haar reactie was onmiddellijk, ze bracht me naar een plaats waar ik hulp zou kunnen krijgen. De ervaring daar voelde echter afstandelijk, onpersoonlijk. Medicatie werd me voorgeschreven, en ik gebruikte het in de hoop op enige vorm van verlichting.
Een dieptepunt werd bereikt toen ik probeerde om met xtc-pillen uit mijn jeugd mijn eigen leven te beëindigen. Wakker worden naast mijn jongere broertje en het ambulancepersoneel was een ruwe realisatie van de pijn die mijn acties veroorzaakten bij mijn dierbaren.
Ondanks mijn strijd, bleef de cyclus van zelfdestructie voortduren, een schijnbaar eindeloze spiraal waaruit ik niet kon breken.
Zelfs in het midden van mijn worstelingen, kwam er een moment van licht - de aankondiging van de zwangerschap van mijn zus. Echter, vanwege mijn toestand, werd mij gevraagd niet aanwezig te zijn bij de geboorte, een moment dat ik zag als een sprankje hoop in mijn duisternis. Hoewel ik haar zorgen begreep, was de pijn van deze afwijzing diep.
Tijdens mijn tijd in de psychiatrische instelling ontmoette ik Claudia, die onverwacht een straaltje licht in mijn schaduwrijk leven werd. We vonden troost bij elkaar en deelden onze donkerste angsten en pijnen. Toen ze uiteindelijk werd ontslagen, scheurde het afscheid door mijn ziel, maar ik besefte ook dat het haar tijd was om verder te gaan en te genezen.
 
 

Hoofdstuk 9: Ontdekken van een Ander Pad

Het volgende hoofdstuk van mijn reis begon met het moeten verlaten van de psychiatrische instelling en een tocht naar een opvanghuis voor daklozen. Er was geen plek beschikbaar in een beschermde woonvorm, en de optie om naar huis te gaan was ook niet aanwezig.
Het opvanghuis, hoewel gevuld met uitdagingen en af en toe botsingen van persoonlijkheden, bood op den duur een vorm van rust. Er ontstonden vriendschappen met medebewoners en een soort van ondersteuningsnetwerk, welke elementen bevatte van begrip en medeleven.
In dit huis, waar elk individu zijn eigen verhaal en gevechten met zich meebracht, was het essentieel om een wederzijds respect en begrip voor elkaar te hebben, zelfs te midden van verschillen.
Maar deze fase van mijn leven bracht ook zijn eigen demonen mee. Ondanks het nieuwe netwerk van steun, hervatte ik het gebruik van wiet, een manier om tijdelijk te ontsnappen aan mijn voortdurende pijn en angst. Het bood een moment van respijt, maar ook een sluier die me van de buitenwereld afsloot, waarachter ik mijn ware zelf verborgen hield.
Ik besefte al snel dat deze vorm van ontsnapping ver van ideaal was. Het bood slechts een kortstondige verlichting, maar hield me ook verwijderd en belemmerde mijn vooruitgang in het leven.
Mijn tijd in het opvanghuis, die ongeveer een jaar duurde, werd uiteindelijk een wachtperiode; een tijd waarin ik in afwachting was van een plek in een beschermde woonvorm. Een plek waar ik hoopte meer stabiliteit en gerichte begeleiding te vinden om eindelijk te beginnen met de constructie van een toekomst die meer in lijn was met heling en herstel.
 
 
 

Hoofdstuk 10: Zoeken naar Hoop in Uitdagingen

 

In de beschermde woonvorm vond ik weliswaar een zekere mate van stabiliteit en steun, maar de innerlijke tumulten hielden aan. Zelfs met ondersteunende relaties om me heen, vond de innerlijke onrust manieren om aan de oppervlakte te komen.
Mijn toevlucht vond ik in het dagactiviteitencentrum, waar ik probeerde mijn geest te verrijken en nieuwe vaardigheden te leren. Daar ontmoette ik mijn ex-vrouw, wat een straaltje licht en mogelijkheid leek in een periode die anders behoorlijk donker aanvoelde.
Met de vooruitgang die ik boekte, kreeg ik na een jaar de mogelijkheid om te verhuizen naar een nieuwe woonplek, gedeeld met een andere huisgenoot. Ik hoopte dat deze nieuwe ruimte een positieve invloed zou hebben op mijn mentale welzijn.
Desondanks waren er momenten waarop de emotionele turbulentie onverminderd hevig bleef. Mijn reis werd gekenmerkt door hoogtes en diepten, leidend tot periodes waarin ik opnieuw steun zocht bij professionele gezondheidsdiensten.
Er ontstond een crisis, die mij noodzaakte tot opname in een ziekenhuis en later weer binnen de muren van een psychiatrische instelling bracht. Het voelde als een eindeloze carrousel van uitdagingen zonder duidelijk pad vooruit.
 
 

Hoofdstuk 11. Een Sprankje Licht in de Duisternis

 

Het terugkeren naar de kliniek bracht een onverwachte zegen met zich mee in de vorm van een groeiende relatie met mijn vriendin van toen. Onze gezamenlijke ervaringen met psychische uitdagingen zorgden voor een diepere verbinding en onderling begrip, en haar aanwezigheid werd een lichtpunt in een anders zo sombere tijd.
Ik ontwikkelde een sterke, hartverwarmende band met haar dochter, die me liefdevol 'papa' noemde. Het gaf een diep gevoel van vervulling en geluk om een rol te spelen in het leven van dit stralende kleintje.
Mijn vriendin werd een pilaar van steun, en onze relatie begon zich in een positieve richting te ontwikkelen, waarbij we beide een rol speelden in elkaars herstel. Hoewel de weg voorwaarts nog steeds bezaaid was met obstakels, waren liefde en steun nu overvloedig aanwezig in mijn leven.
Echter, mijn strijd ging door. Ondanks de liefde en steun die ik ervoer, bleven de schaduwen van mijn verleden en mijn innerlijke demonen mijn dagelijkse leven beïnvloeden. Maar nu, met de aanwezigheid van mijn vriendin en haar dochter, had ik nieuwe redenen om verder te gaan, om te streven naar genezing en een betere toekomst.
Ik stelde mezelf open voor nieuwe manieren van genezing, waaronder het heroverwegen van mijn medicatiegebruik. Het proces om te stoppen met antidepressiva was zwaar en de weg was niet altijd even duidelijk, maar na verloop van tijd begon ik een helderheid te ervaren in mijn emoties en gedachten die voorheen afwezig was.
Verder zette ik me in om mijn relatie met andere verslavende middelen te heroverwegen, zoals roken en wietgebruik. Het was een zwaar bevochten strijd, maar met tijd, doorzettingsvermogen, en het vinden van nieuwe, gezondere coping-mechanismen, begon ik los te komen van deze afhankelijkheden.
Nu, met een hernieuwde blik en gefocust op mijn welzijn, voelde elke dag een beetje lichter, ondanks de uitdagingen. Ik begon te genieten van een nieuw soort vrijheid, een waarin ik niet langer gebonden was aan oude gewoonten en patronen.
Liefde, zowel voor mezelf als voor degenen die me dierbaar waren, werd een krachtige motivator om te blijven vechten, om de schaduwen in mijn geest te blijven uitdagen, en om een pad van genezing en positiviteit te bewandelen. Het pad was niet lineair en de uitdagingen waren nooit volledig verdwenen, maar er was nu een sprankje licht dat zelfs in de donkerste tijden bleef schijnen.
 
 

Hoofdstuk 12. Een Hoofdstuk van Vreugde en Stil Verdriet

 

2010 onthulde een landschap van zowel vreugde als onopgeloste emotionele puzzels. Ik gaf mijn jawoord aan mijn toenmalige vriendin, een vrouw die mij had bijgestaan tijdens zowel de sereniteit als de stormen van het leven. Onze trouwdag was een intieme aangelegenheid, gehost in een dagactiviteitencentrum, en gedeeld met onze meest dierbaren.
Het zien van mijn moeder met haar nieuwe levenspartner vulde mijn ziel met een zoete, zij het melancholische, vreugde. Haar geluk was een balsem voor mijn eigen emotionele littekens, en haar vreugde met de man aan haar zijde was een troost voor mijn eigen hart.
Met mijn broertje en twee zussen die deze betekenisvolle dag met ons deelden, en dankzij een genereus geschenk van mijn oudste zus, konden mijn nieuwe vrouw, haar dochter, onze hond en ik ons onderdompelen in de rustige omhelzing van de Ardennen. Deze ontsnapping bood ons een liefdevolle bubbel, een verademing van de onrust die nog steeds in mij sluimerde.
Ondanks de idyllische setting, waren er momenten waarop de schaduwen van het verleden zich uitstrekten over het heden. De littekens van vroegere pijn waren niet volledig geheeld en de onzekerheden en angsten, die zich als spookbeelden door mijn leven bewogen, bleken nog steeds deel uit te maken van mijn realiteit.
Verjaardagen en vieringen transformeerden van vreugdevolle gebeurtenissen naar zware lasten, waardoor ik geconfronteerd werd met een interne storm, ondanks de liefdevolle en ondersteunende externe wereld om me heen. Ondanks de zegeningen van liefde en companionship, bleven moeilijke momenten zich aandienen, fluisterend over het innerlijke werk dat nog voor me lag.
In dit hoofdstuk van licht en donker, waar het leven danste tussen momenten van pure, onbeschaduwde blijdschap en stille, sluimerende pijn, bleef er altijd een straaltje hoop aanwezig. Een licht dat ook in de meest verborgen hoeken van een beschadigd hart durfde te schijnen.
 
 

Hoofdstuk 14: Een Nieuw Begin

 

Mijn relatie met mijn vrouw verslechterde gestaag, tot de dag van de moeilijke beslissing om uit elkaar te gaan. Ik verhuisde tijdelijk met onze nieuwe hond naar een chalet in Culemborg. Daar vond ik wat rust, maar ik was alleen met de hond. Op dat moment dacht ik dat ik me niet eenzaam voelde, maar achteraf gezien besefte ik dat ik diep ongelukkig was. Mijn hond hield me op de been, en de liefde van mijn dochter deed me ook veel goed. Helaas woonden mijn familieleden te ver weg om dagelijks te bezoeken, wat ik betreurde.
Ik denk dat ik ongeveer negen maanden in Culemborg heb gewoond, tot er conflicten ontstonden met de huisbaas. Ik heb een hekel aan ruzies, dus begon ik die week meteen te zoeken naar een nieuwe plek. Er kwam een aanbieding van een boer, die een oude schuur met een caravan erin had in De Hoef, vlakbij mijn familie. Zonder zelfs maar te kijken, maakte ik al snel mijn keuze: ik wilde het hebben.
Op de dag dat ik daadwerkelijk ging kijken, ging mijn moeder met me mee. Ook zij was nieuwsgierig. Eenmaal ter plaatse merkte mijn moeder meteen op dat het niets was. De plek was oud, koud en behoorlijk afgelegen van de bewoonde wereld. Ik daarentegen vond het prima. Het was een plekje voor mezelf, afgesloten van de buitenwereld, en dat was precies wat ik op dat moment nodig had.
 
 

Hoofdstuk 15: Een Innerlijke Ontdekkingsreis

 

Ik begon steeds meer in mezelf te keren. Mijn zoektocht nam een spirituele wending, en ik begon gezonder te eten en te genieten van de natuur en de dieren om me heen. Mijn familie, mijn dochter en zeker mijn hond waren de steunpilaren in deze periode. Ik begon mezelf steeds beter te leren kennen.
Het werd me steeds duidelijker dat de trauma's uit mijn verleden me nog steeds diep beïnvloedden. Ik besefte dat deze trauma's me belemmerden om het leven te leiden zoals ik dat vroeger had gewild. Ze hadden me beperkt in mijn mogelijkheden. Ik had mijn school niet kunnen afmaken, wat betekende dat ik geen diploma had kunnen behalen. Dit alles was het gevolg van de last die de trauma's in mijn hoofd hadden veroorzaakt.
 
 

Hoofdstuk 16: De Ontmoeting met de Sjamaan

 

Samen met mijn dochter bezocht ik spirituele beurzen, waar ik al een speciale energie en warmte voelde van de mensen om me heen. Tijdens de laatste keer dat we naar zo'n beurs gingen, was mijn ex-vrouw er ook bij. Ondanks onze scheiding voelde ik nog steeds een verbondenheid met haar. Ze was mijn steun geweest in moeilijke tijden, en dat zou ik nooit vergeten. Daarom zal ze altijd een plekje in mijn hart hebben.
Op die spirituele beurs ontmoetten we een Sjamaan. Eerst richtte hij zich tot mijn ex-vrouw, maar toen vroeg ze of ik erbij kon zitten. Vreemd genoeg begon de Sjamaan meteen tegen mij te praten, en hij had het over het kleine jongetje in mezelf. Hij zei dat ik dat kleine jongetje moest troosten, vanwege de moeilijke tijd die het in het verleden had doorgemaakt. Het jongetje had weinig liefde gekend, en het was tijd om het te troosten.
De woorden van de Sjamaan schrokken me af. Hoe wist hij dit? Toch voelde ik diep van binnen dat hij gelijk had. Ik moest hier iets mee doen. Terug thuis bleef ik achter met een vreemd gevoel, maar ik besefte dat dit het begin was van een innerlijke reis die ik moest ondernemen.
 
 

Hoofdstuk 17: Hulp van een Psychologe

 

Een tijdje geleden vond ik via mijn huisarts een psychologe, en ik ben echt dankbaar dat ze op mijn pad is gekomen. Hoewel ze bijna 15 jaar jonger is dan ik, heeft ze de kennis en wijsheid van iemand van 50. Ze is niet alleen mooi van binnen, maar stiekem ook erg mooi van buiten. Ze helpt me enorm met mijn trauma's en het opbouwen van mijn leven in de maatschappij. Ik begrijp natuurlijk dat ze niet alles voor me kan doen en dat ik het grootste deel zelf moet doen, maar haar begeleiding is van onschatbare waarde.
Door de gesprekken met de sjamaan en mijn psychologe besefte ik dat het kleine jongetje in mij nog steeds erg aanwezig is. Dit komt doordat ik het nooit heb kunnen afsluiten. Veel van mijn angsten en onzekerheden vinden hun oorsprong in dat kleine jongetje dat met me meereist. Soms voel ik me meer als een 15-jarige dan als een man van 46. Als ik in de spiegel kijk, zie ik het kleine jongetje voor me, niet een volwassen man. Mijn lichaam en geest zijn nog ver van elkaar verwijderd, en daar moet zeker aan worden gewerkt.
 
 
Hoofdstuk 18: Ontdekking van BDD en Persoonlijkheidsstoornis
 
Terwijl ik steeds meer aan zelfreflectie doe, komen mijn diepgewortelde trauma's steeds meer naar boven. Ook word een patroon duidelijk in mijn leven, dat terugging naar mijn verleden. Samen met mijn psychologe kwamen we tot de conclusie dat ik mogelijk al 30 jaar lijd aan BDD, oftewel Body Dysmorphic Disorder, en een persoonlijkheidsstoornis.
 
BDD staat voor een stoornis in de lichaamsbeleving, waarbij mensen zich extreem zorgen maken over hun uiterlijk. Voor mij was dit de normale gang van zaken. Ik had het idee dat ik ermee moest leren leven, dat het bij me hoorde. Immers in de middelbare school tijd zeiden ze bijna nonstop dat ik lelijk was en er niet toe deed. Ik wist dus niet beter.
Deze aandoening heeft hoogstwaarschijnlijk mijn vluchtgedrag richting afzondering van de maatschappij verklaard. Ik vermeed sociale situaties, zoals feestjes, bezoekjes en verjaardagen, uit angst voor wat anderen van me zouden denken. Bang om als lelijk bestempeld te worden.
 
Ik besef nu dat, hoewel ik wellicht niet de knapste ben, ik net als iedereen recht heb op een normaal leven. Dit inzicht heeft me aangespoord om deze innerlijke demonen onder ogen te zien en te proberen ze te overwinnen.
 
Wordt vervolgd.

 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.