Soms zit een trigger niet in een groot drama, maar in een paar achteloos uitgesproken woorden.
Je loopt een ruimte binnen. Je bent net uit een gesprek dat al iets met je heeft gedaan. Je systeem staat open, misschien zelfs een beetje kwetsbaar. En dan zegt iemand lachend:
“Je ziet er een stuk knapper uit.”
Een seconde later volgt:
“Oh nee toch niet.”
Er wordt gelachen. Het is “maar een grapje”.
Toch gebeurt er vanbinnen iets anders.
Want woorden zijn nooit alleen woorden. Ze dragen een ondertoon. Een blik. Een hiërarchie. Eerst word je even omhoog gezet, gezien, goedgekeurd. En direct daarna weer omlaag gehaald. Alsof je waarde een schuifknop is waar iemand anders even aan mag draaien.
Voor de buitenwereld stelt het misschien niets voor. Maar voor iemand die gevoelig is voor afwijzing, voor iemand die ooit is gepest, bekritiseerd of emotioneel klein is gehouden, kan zo’n moment een oude wond aanraken. Niet omdat je “te gevoelig” bent. Maar omdat je zenuwstelsel herkent wat het ooit eerder heeft gevoeld.
Triggers zijn geen zwakte.
Ze zijn herinneringen in het lichaam.
Wat het extra verwarrend maakt, is dat het verpakt is als humor. Als je geraakt bent, voel je bijna de druk om mee te lachen. Alsof jouw gekwetstheid het probleem is, niet de opmerking.
Maar humor zonder afstemming kan snijden.
Misschien is de uitnodiging niet om harder te worden, maar om eerlijker te worden naar jezelf. Om te erkennen: dit raakte mij. Zonder oordeel. Zonder drama. Gewoon met mildheid.
Want uiteindelijk zegt zo’n opmerking vaak meer over degene die haar maakt dan over degene die haar ontvangt.
En echte eigenwaarde?
Die hangt niet af van een bril, een kapsel of de goedkeuring van een ander.
Die groeit op het moment dat je besluit:
mijn waarde staat niet ter discussie.
Reactie plaatsen
Reacties