How Do I Heal ?

How Do I Heal?

Soms komt een liedje niet zomaar voorbij. Na het afscheid van Christine kwam How Do I Heal van Evanescence op mijn pad. En ergens voelde dat alsof het liedje precies een vraag stelde waar ik zelf nog middenin zit: How do I heal?

Hoe heel ik van iets wat voor mij zo belangrijk is geweest?

Christine was voor mij niet zomaar iemand met wie ik gesprekken voerde. In de anderhalf jaar dat we samen hebben gewerkt, is er iets gebeurd wat veel verder ging dan praten over problemen. Er kwamen stukken van mezelf naar boven die ik jarenlang nauwelijks had durven aankijken. Mijn verdriet. Mijn kwetsbaarheid. Mijn angst om verlaten te worden. Mijn behoefte aan verbinding. Maar ook mijn innerlijke kind, dat zich jarenlang alleen en onbegrepen heeft gevoeld.

Bij Christine hoefde dat kind niet steeds sterk te zijn. Ik heb daar gehuild. Echt gehuild. Misschien klinkt dat voor een ander niet bijzonder, maar voor mij was het dat wel. Het was alsof er eindelijk iets door de muren heen mocht die ik jarenlang om mezelf heen had gebouwd.

En dan komt er een moment waarop het stopt. Niet omdat het fout is gegaan. Niet omdat iemand boos is. Niet omdat de verbinding er niet meer toe doet. Maar simpelweg omdat het leven soms besluit dat een hoofdstuk eindigt.

Dat vind ik misschien wel het moeilijkste aan afscheid. Je kunt iemand ontzettend missen en tegelijkertijd weten dat je verder moet. Je kunt verdriet hebben en toch dankbaar zijn. Je kunt verlangen naar die gesprekken en tegelijkertijd beseffen dat het juist de bedoeling is dat je steeds meer zelf leert dragen wat daar is ontstaan.

En dat laatste raakt mij. Want Christine heeft mij niet alleen geholpen om naar mijn pijn te kijken. Ze heeft me ook geholpen om mezelf beter te leren kennen. En nu moet ik verder met die kennis.

Dat is soms best spannend. Want wat gebeurt er als degene die je hielp om jezelf te begrijpen er niet meer naast zit? Dan ontdek je dat helen misschien helemaal niet betekent dat de pijn verdwijnt.

Misschien betekent het dat je leert jezelf vast te houden op de momenten waarop je vroeger iemand anders nodig had om dat voor je te doen. Dat ik mijn innerlijke kind niet meer buiten mezelf hoef te zoeken. Dat ik mezelf mag troosten wanneer ik verdrietig ben. Dat ik mijn eigen kwetsbaarheid niet hoef weg te drukken.

En misschien ook dat ik niet iedere verbinding die belangrijk voor mij is, voor altijd hoef vast te houden.

Sommige mensen komen in je leven om een stukje met je mee te lopen. Niet om voor altijd naast je te blijven, maar om iets in beweging te brengen.

Christine heeft iets in mij aangeraakt wat al die tijd ergens zat te wachten. Een zachter deel van mezelf. Een deel dat gezien wilde worden. Een deel dat eindelijk mocht huilen.

En misschien is dat uiteindelijk de echte betekenis van afscheid. Niet dat iemand uit je leven verdwijnt, maar dat je leert wat die persoon in jou heeft achtergelaten.

Dus als ik nu naar How Do I Heal luister, hoor ik niet alleen verdriet. Ik hoor ook een opdracht. Niet om terug te gaan. Niet om vast te blijven zitten in het gemis. Maar om verder te gaan met alles wat ik heb geleerd.

Misschien hoef ik mezelf daarom niet meer te vragen: Hoe kan ik helen van wat voorbij is?

Misschien is de vraag inmiddels anders geworden:

Hoe kan ik verder leven met alles wat ik door deze verbinding over mezelf heb geleerd?

En misschien begint helen precies daar.

Niet bij het vergeten van iemand.

Maar bij het meenemen van wat diegene in jou heeft wakker gemaakt.