Er is een tijd in mijn leven geweest waarin ik geen uitweg meer zag. De pijn, onzekerheid en negatieve gedachten over mezelf namen alles over. Ik heb toen niet alleen suïcidale gedachten gehad, maar ook meerdere suïcidepogingen gedaan. Dat is lang geleden, maar het blijft een onderdeel van mijn levensverhaal.
Jarenlang was ik vooral bezig met anderen. Mezelf aanpassen, zorgen dat anderen het goed hadden en mijn eigen gevoelens en grenzen opzijzetten. Ondertussen raakte ik steeds verder verwijderd van mezelf. Ik vergelijk het met een bad dat langzaam volloopt: iedere teleurstelling, afwijzing en negatieve gedachte was weer een beetje water erbij. Totdat het overliep. Ik wilde niet zozeer dat mijn leven stopte. Ik wilde dat de pijn stopte.
Als ik terugkijk, besef ik hoeveel een mens vanbinnen kan dragen zonder dat anderen het zien. Op zo’n moment kon ik niet meer voelen dat het leven ook anders kon worden. Toch is mijn leven veranderd. Sinds ruim een jaar gaat het heel goed met me en heb ik die suïcidale gedachten gelukkig niet meer.
Therapie heeft me geholpen om mezelf beter te begrijpen en anders naar mezelf te kijken. Ook het beter op niveau krijgen van mijn testosteronspiegel heeft voor mijn gevoel bijgedragen aan hoe ik me lichamelijk en geestelijk voel. En ik voel me steeds meer gezien. Mensen luisteren naar me, waarderen me en laten me ervaren dat ik er mag zijn, ook als ik niets voor hen doe.
Dat vind ik soms nog moeilijk om binnen te laten komen. Als je jarenlang hebt geloofd dat je niet goed genoeg bent, verdwijnt dat beeld niet zomaar. Maar ik leer dat ik meer ben dan mijn verleden en mijn negatieve gedachten. Dat ik liefde mag ontvangen en mijn eigen grenzen mag bewaken.
Vanuit mijn spiritualiteit geloof ik dat liefde en verbinding de basis zijn van ons bestaan. Achter onze angsten, onzekerheden en het ego zit een mens die gezien en geliefd wil worden. Dat geldt ook voor mij. Door mijn eigen ervaringen probeer ik bij anderen verder te kijken dan hun gedrag. Ik weet hoe groot het verschil kan zijn tussen wat iemand laat zien en wat hij vanbinnen voelt.
Wanneer iemand zegt niet meer te willen leven, moeten we dat serieus nemen en samen passende hulp zoeken. Maar laten we ook luisteren naar de pijn achter die woorden. Zonder meteen te oordelen of een oplossing klaar te hebben. Therapie, aandacht voor mijn lichamelijke gezondheid en mensen bij wie ik mezelf mag zijn, hebben mij geholpen om weer ruimte te voelen om te leven.
Er was een tijd waarin ik geen toekomst meer zag. Nu leer ik mezelf beter kennen, ga ik nieuwe verbindingen aan en probeer ik ook mezelf wat meer liefde te geven. Niet alles is perfect, maar ik ben dankbaar dat mijn verhaal daar niet is geëindigd.
Ik hoef niet iemand anders te worden om liefde waard te zijn. Ik mag er zijn, precies zoals ik ben.
Reactie plaatsen
Reacties