Soms merk ik dat ik mezelf van vroeger niet meer herken. Alsof ik terugkijk naar het leven van iemand anders. Een man die jarenlang in de overlevingsstand heeft geleefd, zichzelf voortdurend heeft aangepast en nauwelijks ruimte had om zichzelf te zijn.
Vijftien jaar lang heb ik samen met mijn toenmalige partner en haar dochter geleefd. Ik leerde haar kennen toen ze pas drie jaar oud was. Ik heb haar zien opgroeien, heb mooie momenten meegemaakt, maar ook moeilijke tijden vol spanningen en ruzies. Inmiddels heb ik met beiden geen contact meer. En wat ik vreemd vind aan mezelf, is dat ik daar soms nauwelijks iets bij voel. Aan de ene kant vind ik het verdrietig, maar aan de andere kant lijkt het me weinig te doen.
Toch merk ik dat ik mijn stiefdochter wel mis. Niet zozeer de persoon die ze nu is, maar vooral dat kleine meisje van toen. Het kind dat onderdeel was van mijn leven en van wie ik op mijn manier heb gehouden. Misschien komt dat ook doordat ikzelf niet meer de man ben die ik toen was.
Als ik terugkijk op die vijftien jaar, voel ik vooral verdriet. Niet alleen om wat er allemaal is gebeurd, maar ook om mezelf. Om die man die zo lang heeft geprobeerd overeind te blijven. Die zichzelf wegcijferde, zijn eigen gevoelens opzijzette en vooral bezig was met overleven in plaats van leven.
Nu, jaren later, begin ik steeds meer te ontdekken wie ik werkelijk ben. Ik ervaar rust, voel me beter en durf mezelf steeds meer te laten zien. Niet langer alleen de persoon die anderen nodig hebben, maar ook gewoon de mens die ik zelf ben. En misschien is dat wel waarom het verleden soms zo ver weg voelt. Omdat ik niet meer terug wil naar het leven van toen, terwijl ik wel verdriet voel om wat ik daarin ben kwijtgeraakt.
Ik begin te begrijpen dat je iemand kunt missen zonder terug te verlangen naar de tijd waarin diegene deel uitmaakte van je leven. En dat je verdriet kunt hebben om je vroegere zelf, zonder die persoon opnieuw te willen worden. Misschien is dat voor mij ook een stukje heling. Niet langer weglopen voor de man die ik ooit was, maar hem eindelijk zien met de liefde en het begrip die hij toen zo hard nodig had.
Want soms gaat heling niet over het terugvinden van wie je vroeger was, maar over het omarmen van wie je toen niet mocht zijn.
Reactie plaatsen
Reacties